Als de Occupy-beweging één ding heeft gedaan, dan is het de discussie over het systeem op de agenda zetten. Wat jarenlang als morbide hobby van extreem links werd gezien is nu opeens een normaal onderwerp van discussie. Wat de hypotheekcrisis uit 2007, de bankencrisis uit 2008 en de Eurocrisis van 2011 laten zien, is dat het economisch systeem zelf door en door verrot is. Door winst boven alles te stellen heeft het kapitaal onverantwoorde gereedschappen gebruikt om de zelfverrijking naar ongekende hoogten op te jagen en de wereld krijgt daar nu de rekening voor gepresenteerd. De slogan: “Wij zijn de 99%” is duidelijk genoeg. 1% bepaalt en 99% betaalt. Maar feitelijk bezit 10%, 90% van al het vermogen, maar het is de top van 1% die deze wereld regeert. De gewone mensen in alle werelddelen zijn slachtoffer van het winstbejag van enkelen. Soms is dat kapitalisme in zijn meest verwoestende vorm, zoals bijvoorbeeld de Coltan-mijnen in de Congo of de goudmijnen in Burkino Faso. Maar steeds vaker verliest het systeem zijn valse gezicht en wordt de waarheid duidelijk. Jeugdwerkloosheid tot aan 40%, Europese kinderen die in armoede opgroeien, hele landen die aan de bedelstaf raken, zaken die tot voor kort door velen als ondenkbaar werden gezien, zijn nu de praktijk van alledag.

Download de nieuwsbrief als PDF

“Wij zijn de 99%”

Het is gewoon een feit dat Marx al heel lang geleden met de accumulatietheorie de onvermijdelijkheid heeft uitgelegd van wat wij de afgelopen 10 jaar hebben zien gebeuren. Uiteindelijk zou het kapitalisme leiden tot een situatie waarin 1% zou heersen over 99%. Occupy heeft een oude waarheid herontdekt en de waanzin hiervan aan de orde gesteld. Dat het al heel lang structureel fout zit met ons economisch systeem wordt al tientallen jaren door Marxistische economen uitgelegd. Maar ja, zij werden gezien als gekken die een stoffige theorie aanhingen. Maar nu wordt opeens duidelijk dat de economische groei al jarenlang afhankelijk is geweest van het creëren van een steeds grotere en steeds nieuwe kredietbubbels. Dat het systeem feitelijk al heel lang zijn grenzen bereikt heeft maar dat steeds heeft weten te maskeren. Nu opeens zijn er ook allemaal erkende markteconomen die uitleggen waar het structureel is foutgelopen, allemaal economen die voor 2008 hun mond stijf dichthielden. Ze vallen nu over elkaar heen om aan te geven dat zij het echt wel zagen aankomen.

Als de zeepbel klapt

Toen in de jaren negentig mensen werden verleid tot het kopen van aandelen met geleend geld gebeurde dat in een situatie waarbij de beurskoersen al 10 jaar onafgebroken stegen. Zolang de beurs per jaar procentueel meer stijgt dan de rente op je lening gaat dat goed en houd je er geld aan over. In 2000 stond de AEX op 700 punten, eind 2002 was dit nog maar 220 punten. Iedereen met een woekerpolis, want zo heette dat toen opeens, zat opgescheept met een grote restschuld. Na de beurscrisis van 2009 en recent die van heden gelooft niemand meer in oneindig stijgende koersen. Terecht, want de geschiedenis leert dat er nog nooit sprake is geweest van onafgebroken groei. Daarop speculeren is gelijk aan Russisch roulette. De vraag is niet of het fout gaat maar wanneer. De afgelopen periode is dat net zo gegaan met de aflossingsvrije hypotheek. Zolang de huizenprijs jaar na jaar stijgt, gaat het goed. Bij verkoop ontvang je meer voor je huis dan toen je het kocht. Daarmee kan je de hypotheek aflossen. Nu sinds 2009 de huizenprijzen dalen, is het niet denkbeeldig dat je minder krijgt voor je huis dan de restschuld van je hypotheek. Deze twee Nederlandse voorbeelden illustreren hoe de wereldeconomie al heel lang aan de praat gehouden is. Dat lijkt nu definitief voorbij. Het kapitalisme is wanhopig op zoek naar een reddingsboei en nu het die reddingsboei niet kan vinden, rest één andere strategie. We breken alles zover af dat er weer ruimte is voor groei. Dat het volk dan bloedt is bijzaak.

Gezamenlijke strijd van de 99% is noodzaak

Op die momenten in de geschiedenis dat studenten, werknemers en andere groepen elkaar vonden in de gezamenlijke strijd, ontstond er een explosief mengsel dat vele verbeteringen heeft afgedwongen. Als we serieus het systeem willen wijzigen, dan kan je niet zeggen: jij mag niet meedoen, want je hoort bij de gevestigde partijen. Aansluiting met georganiseerde arbeiders die in staat zijn economische macht met werknemersmacht te beantwoorden zal altijd een basisvoorwaarde zijn voor echte verandering. Daarvoor is een programma nodig dat buiten de grenzen treedt van wat politieke partijen op dit moment aandurven. Een programma dat het systeem ter discussie stelt.

Occupy the System, Mensen boven Winst, kom zondag 20 november naar de Dam in Amsterdam. Steun de OV-staking tegen de afbraak en zorg dat je om 12.00 bij Amsterdam CS bent. Laten we op 20 november de handen ineenslaan.

FNV vecht voor je recht zegt: Laat de rijken de crisis betalen:

• Het in staatshanden houden van ABNAmro en Fortis en het nationaliseren van alle systeembanken in de EU.
• Verhoog de vennootschapsbelasting van 25,5% naar 30%.
• Volledige heffing vennootschapsbelasting en stop belastingontwijking door internationaal opererende bedrijven.
• Terugdraaien van de privatisering voor alle nutssectoren. (openbaar vervoer, energie, post, zorg, onderwijs etc.)
• Beperking van renteaftrek voor bedrijven, om oneigenlijk voordeel voor sprinkhaankapitalisten te voorkomen.
• Invoering van een extra miljonairsbelasting van 2% per jaar op al het vermogen boven de 1 miljoen euro.
• Herinvoering van de 72%-belastingschijf voor al het inkomen boven de Balkenendenorm van €190.000.
• Invoering van een extra belastingschijf tussen de huidige 52%- en de 72%-schijf, te weten 62% voor inkomen vanaf €100.000 tot aan €190.000.
• De hypotheekrenteaftrek garanderen tot en afschaffen boven de €400.000 en verhoging huurwaardeforfait voor huizen met een waarde van meer dan € 750.000.
• Maak de financiering van de zorgverzekering inkomensafhankelijk.
• Volledig minimumloon vanaf 18 jaar.
• Tegen discriminatie: voor solidariteit en sociale rechtvaardigheid.
• Geen zondebok politiek maar internationale solidariteit.
  

Deel dit artikel